Οι μεταφορείς θα είναι εδώ σε μισή ώρα, είπε ο άντρας μου, ο Γιώργος, κρύβοντας το βλέμμα και τραβώντας νευρικά τα κλειδιά του αυτοκινήτου. — Δέσποινα, μην αρχίσεις πάλι, εντάξει;
Πάγωσα με το καλάθι για τα ρούχα στα χέρια. Μέσα του ξεκουράζονταν τα πουκάμισα του άντρα μου, περιμένοντας να γνωρίσουν το καινούργιο μας, αγορασμένο πριν από τρεις μέρες, ασημί πλυντήριο.
— Ποιοι μεταφορείς, Γιώργο; ρώτησα ήρεμα, αν και από μέσα μου άρχιζε να βράζει το γνωστό κοκτέιλ απορίας και οργής.
— Για το πλυντήριο… Το υποσχέθηκα στη μαμά. Ξέρεις, το δικό της είναι χάλια, στύβει κάθε τόσο. Εμείς έχουμε δύο μισθούς, θα μαζέψουμε για άλλο. Αλλά η μαμά δυσκολεύεται. Δεν θέλει πολλά, μόνο λίγη ανθρωπιά.
Άφησα αργά το καλάθι στο πάτωμα. Το καινούργιο μου πλυντήριο. Το διαμάντι μου με άμεση μετάδοση, αθόρυβο μοτέρ και ατμό. Το μάζευα έξι μήνες από τις άδειες και τα μπόνους μου, γιατί το παλιό μας όχι μόνο δεν έστυβε καλά – έκανε εξορκισμό στα ρούχα και χόρευε στο μπάνιο σαν τραυματισμένο τρακτέρ, με κίνδυνο να γκρεμίσει τον τοίχο των γειτόνων. Και τώρα, που επιτέλους είχε έρθει η ήσυχη, καθαρή εποχή, η κυρία Δήμητρα αποφάσισε ότι «ανθρωπιά» σήμαινε να πάρει την άνεσή μας.
Η κυρία Δήμητρα, η πεθερά μου, είχε ένα εκπληκτικό ταλέντο. Θεωρούσε τον εαυτό της ειδικό σε όλους τους τομείς, από τη γεωπολιτική μέχρι την αφαίρεση λεκέδων.
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε την ευχαρίστηση να συζητήσουμε για το πλύσιμο.
— Αυτά τα σύγχρονα απορρυπαντικά είναι καθαρό δηλητήριο! κήρυττε εκείνη, καθισμένη στην κουζίνα μας και ανακατεύοντας αλαζονικά το τσάι της. — Μια σωστή νοικοκυρά πλένει με πράσινο σαπούνι και μουστάρδα. Η μουστάρδα καθαρίζει την αύρα του υφάσματος! Η χημεία σας σκοτώνει το ανοσοποιητικό.
— Κυρία Δήμητρα, απάντησα ειρηνικά αλλά με σαφήνεια, η μουστάρδα δεν διασπά τους οργανικούς λεκέδες. Γι’ αυτό βάζουν ένζυμα στο απορρυπαντικό – πρωτεϊνικά ένζυμα. Δουλεύουν μόνο στους σαράντα βαθμούς, ενώ στους βρασμούς καταστρέφονται. Το σαπούνι σε σκληρό νερό δημιουργεί επικάλυψη ασβεστίου στο θερμαντικό στοιχείο. Γι’ αυτό χάλασε το παλιό σας πλυντήριο, από την υπερβολική ασβέστωση.
Η πεθερά μου κοκκίνισε σαν ώριμο καρπούζι.
— Δες την, χημικός βγήκε! Εγώ έζησα μια ζωή, κι εσύ με μαθαίνεις, αχάριστη!
Χτύπησε την πόρτα με τόση έπαρση, σαν να έκλεινε πίσω της την Πύλη του Παραδείσου μπροστά στους αμαρτωλούς. Και τώρα, αυτή η πολέμια της τεχνολογίας, έπαιρνε το καινούργιο μου, γεμάτο ηλεκτρονικά μηχάνημα.
— Εντάξει, Γιώργο, ακούμπησα στην πόρτα και σταύρωσα τα χέρια. — Οι μεταφορείς, ας έρθουν. Η μαμά είναι ιερή.
Ο Γιώργος ανέπνευσε ανακουφισμένος. Περίμενε κλάματα, καβγάδες, σπάσιμο πιάτων. Δεν ήξερε ότι μια δασκάλα με είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας δεν φωνάζει. Βάζει κακό βαθμό στο τετράδιο και καλεί τους γονείς. Σ’ αυτή την περίπτωση, την ίδια τη ζωή.
— Ευχαριστώ, Δέσποινα, ήξερα ότι θα καταλάβεις! βιάστηκε. — Θα φέρω το παλιό της μαμάς…
— Μην το φέρεις, τον έκοψα. — Πιάνει μόνο χώρο. Πουλήστε το για παλιοσίδερα.
— Και με τι θα πλένουμε;
— Με τι; χαμογέλασα γλυκά. — Με τα χέρια, αγάπη μου. Αλλά υπάρχει μια λεπτομέρεια. Εγώ δουλεύω στο σχολείο με μιάμιση βάρδια και διορθώνω τετράδια ως τα μεσάνυχτα. Αγόρασα το πλυντήριο για να γλιτώσω από τη δουλειά του σπιτιού. Εσύ το διέθεσες στη μαμά σου. Οπότε τώρα το πρόβλημα με τα βρόμικα ρούχα είναι δικό σου.
— Έλα τώρα! γέλασε ο Γιώργος, ανοίγοντας ήδη την πόρτα στους μεταφορείς. — Θα πλύνω, μικροπράγματα! Οι γιαγιάδες μας έπλυναν στο ποτάμι, και τα κατάφεραν. Θα τα βγάλω πέρα!
Αυτό ήταν το μοιραίο του λάθος.
Τις πρώτες τρεις ημέρες, ο Γιώργος απολάμβανε τον τίτλο του «καλού γιου». Η κυρία Δήμητρα τηλεφωνούσε κάθε βράδυ και καυχιόταν στους γείτονες τι χρυσό παιδί μεγάλωσε. Το καλάθι στο μπάνιο μας, στο μεταξύ, γέμιζε σιωπηλά και αμείλικτα.
Το Σάββατο το πρωί, ο Γιώργος βγήκε ξυπνητός στην κουζίνα περιμένοντας πρωινό. Στο τραπέζι τον περίμενε μια ομελέτα, και δίπλα μια μπλε πλαστική λεκάνη, ένα κομμάτι πίσσα σαπούνι και ένα πακέτο σόδα.
— Τι είναι αυτό; ξαφνιάστηκε.
— Το εργαλείο σου, ήπια τον καφέ μου. — Τα πουκάμισά σου, η φόρμα από το γυμναστήριο και τα σεντόνια μας. Παπλωματοθήκη διπλού κρεβατιού, Γιώργο. Περιμένει τα δυνατά σου χέρια. Το υποσχέθηκες.
Ο Γιώργος μουρμούρισε, πήρε τη λεκάνη και χάθηκε στο μπάνιο. Ο ήχος του νερού ήταν ενθαρρυντικός.
Το ψυχολογικό θρίλερ άρχισε σαράντα λεπτά αργότερα. Καθόμουν στην πολυθρόνα με το τάμπλετ, όταν άκουσα βαριά, κοφτή αναπνοή από το μπάνιο. Κοίταξα από τη μισάνοιχτη πόρτα.
Ο Γιώργος, κόκκινος σαν βραστός αστακός, στεκόταν πάνω από τη μπανιέρα σε σύννεφα ατμού. Η μουσκεμένη παπλωματοθήκη από χοντρό βαμβάκι ζύγιζε τουλάχιστον δέκα κιλά. Γλιστρούσε από τα χέρια του, αρνιόταν να στύψει. Τα νερά έτρεχαν θολά. Οι αρθρώσεις του είχαν ασπρίσει.
— Τι, η γιαγιάδικη εμπειρία δεν βοηθά; ρώτησα με ενδιαφέρον. — Στρίψ’ την πρώτα σε σχοινί, μετά στύψ’ την. Και ξέπλυνε σε τρία νερά, αλλιώς θα μείνει απορρυπαντικό και θα σε τρώει.
— Θα τα… καταφέρω… λαχάνιασε ο Γιώργος, προσπαθώντας να πετάξει το μουσκεμένο τέρας πάνω από την άκρη της μπανιέρας.
Το βράδυ του Σαββάτου, ο άντρας μου δεν μπορούσε να ισιώσει την πλάτη. Το δέρμα στα χέρια του ήταν ζαρωμένο και κόκκινο. Τα ρούχα απλωμένα σε όλο το σπίτι έσταζαν πάνω σε εφημερίδες, δημιουργώντας ατμόσφαιρα παλιάς πολυκατοικίας. Ο Γιώργος καθόταν στον καναπέ κοιτάζοντας τον τοίχο με το κενό βλέμμα κάποιου που έμαθε τη ματαιότητα της ύπαρξης.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό του. Στην οθόνη φαινόταν: «Μαμά». Ο Γιώργος, με πόνο στα φθαρμένα δάχτυλα, πάτησε ανοιχτή ακρόαση.
— Γιώργο! ακούστηκε η αγανακτισμένη φωνή της κυρίας Δήμητρας. — Αυτό το καινούργιο σας σκουπίδι μου τα χάλασε όλα! Κάνει μπιπ, αναβοσβήνει κόκκινο και κλείδωσε την πόρτα! Έβαλα μέσα το μπουφάν μου, το πανωφόρι του παππού και δύο μάλλινες κουβέρτες, και το καθίκι βγάζει λάθος και δεν γυρίζει!
Πλησίασα και έσκυψα στο μικρόφωνο.
— Κυρία Δήμητρα, είπα με τον πιο γλυκό δασκαλίστικο τόνο. — Τα σύγχρονα πλυντήρια έχουν αισθητήρα βάρους. Το μπουφάν βουτηγμένο ζυγίζει καμιά δεκαπενταριά κιλά, συν οι κουβέρτες. Το τύμπανο αντέχει εφτά. Θα σπάσετε τα αμορτισέρ και θα ρίξετε το τύμπανο από τον άξονα. Βγάλτε τα μισά.
— Μη μου μιλάς για αισθητήρες! έβγαλε μια στριγγλιά. — Μας δώσατε ελαττωματικό για να ξεφορτωθείτε τη μάνα! Φέρατε άχρηστο! Θα φωνάξω τεχνικό να γράψει έκθεση, θα σας πάω στα δικαστήρια για ηθική βλάβη!
Διαμαρτυρόταν τόσο δυνατά κι αφοσιωμένα, σαν να μιλούσε από βήμα συγκέντρωσης αδικημένων πεθερών.
Ο Γιώργος γύρισε αργά το βλέμμα από τα σκασμένα του χέρια στο κινητό. Μετά κοίταξε την παπλωματοθήκη που είχε στύψει μισή ώρα. Μέσα του κάτι έσπασε. Ο μηχανισμός της τυφλής υπακοής χάλασε κι έπεσε σε κομμάτια.
— Μαμά, είπε ήρεμα αλλά με μεταλλικό τόνο. Η πεθερά σταμάτησε. — Κανένας τεχνικός. Αύριο το πρωί θα έρθω με μεταφορείς και θα πάρω πίσω το πλυντήριο.
— Πώς θα το πάρεις; Και εγώ με τι θα πλένω;
— Σε λεκάνη, μαμά. Με μουστάρδα. Η αύρα σου θα γίνει όνειρο.
Έκλεισε και πέταξε το κινητό στον καναπέ. Ησυχία, μόνο ο ήχος των σταγόνων.
— Μεταφορείς, αύριο το πρωί; ρώτησα, γυρνώντας στα τετράδια.
— Εννιά ακριβώς, απάντησε σκληρά ο άντρας μου, τρίβοντας τη μέση του.
Την επόμενη μέρα, η ασημί ομορφιά επέστρεψε στη θέση της στο μπάνιο. Ο Γιώργος σύνδεε τους σωλήνες με τέτοια τρυφερότητα, σαν να συναρμολογούσε μηχανή τεχνητής καρδιάς. Η κυρία Δήμητρα θύμωσε θανάσιμα και δεν μας πήρε τηλέφωνο για πάνω από ένα μήνα.
Δεν έκανα κήρυγμα, δεν είπα «σου το’ λεγα». Απλά φόρτωσα τα καινούργια πουκάμισα του Γιώργου, έβαλα ένα κάψουλα με ένζυμα, διάλεξα πρόγραμμα «σαράντα βαθμούς» και πάτησα «Έναρξη». Το πλυντήριο βούιξε απαλά, γεμίζοντας με νερό.
Η δικαιοσύνη αποκαταστάθηκε – χωρίς φωνές, χωρίς καβγάδες. Μόνο με τη δύναμη της βαρύτητας, του μουσκεμένου βαμβακιού και της αδυσώπητης λογικής. Κι ο Γιώργος από τότε, πριν πει στη μαμά του «φυσικά, πάρ’ το», τρίβει πάντα αντανακλαστικά τα χέρια του, θυμώντας το βάρος της βρεγμένης παπλωματοθήκης.
_Δεν είναι η καλοσύνη που λυγίζει τον εγωισμό, αλλά η σιωπηλή επιστροφή των συνεπειών._Από τότε, κάθε φορά που το ασημί πλυντήριο βουίζει απαλά στο μπάνιο, ο Γιώργος σταματά για ένα δευτερόλεπτο, τρίβει τα χέρια του και χαμογελά. Όχι με θρίαμβο, αλλά με μια σιωπηλή, ώριμη κατανόηση. Η κυρία Δήμητρα βρήκε τελικά ένα φτηνό πλυντήριο σε προσφορά, που χορεύει σαν τραυματισμένο τρακτέρ και κάνει εξορκισμό στα ρούχα της—ακριβώς όπως το παλιό μας. Και κάθε φορά που παραπονιέται, απαντάω γλυκά: «Βάλε λίγη μουστάρδα, κυρία Δήμητρα. Καθαρίζει την αύρα του υφάσματος.»
