**İstenmeyen Misafir: Misafirperverlik ve Yasak Arasında**
Annem, kayınvalidemin yokluğunda bizi ziyaret etmek istiyor, ama kayınvalidem evinde hiçbir yabancının bulunmasına izin vermiyor.
Ben, Esra, 25 yaşındayım ve kalbimi parçalayan bir durumdayım. Kocam Mehmetle birlikte, kayınvalidem Aylin Yılmazın İzmirin küçük bir kasabasındaki evinde yaşıyoruz. Bu geçici bir çözüm değilen azından doğum iznim bitene kadar buradayız. Üç ay önce kızımız Elifi dünyaya getirdim ve o günden beri hayatımız onun etrafında dönüyor. Ama tatlı bir aile uyumu yerine, kendimi kayınvalidemin kurallarını dayattığı bir evde mahkûm gibi hissediyorum. Üstelik kendi annem bile bizi göremiyor.
Aylin Hanımın evi genişüç odalı, ferah bir mutfağı, balkonu var Dört kişi rahatça yaşayabilir. Mehmetin bu evde hissesi olmasına rağmen, kimseyi rahatsız etmemek için sadece bir odada kalıyoruz. Elifi emziriyoruz, birlikte uyuyoruz ve herkes buna razı görünüyor. Ama burada yaşamak her gün bir mücadele. Aylin Hanım temizliğe düşkün değil, o yüzden her şey bana kalıyor. Doğumdan önce yılların tozunu temizlemek için saatler harcadım, şimdiyse bir bebekle birlikte düzeni korumak zorundayım. Çamaşır, ütü, yemek Hepsi bana ait. Aylin Hanım mutfağa bile adım atmıyor. Neyse ki Elif sakinben çalışırken ya uyuyor ya da kendi kendine mırıldanıyor.
Kayınvalidemse parmağını bile kıpırdatmıyor. Eskiden bulaşıkları yıkardı, şimdi hiçbir şey yapmıyor. Kirli tabakları masaya bırakıp kayboluyor. Kavgadan kaçınmak için susuyorum ama içim kaynıyor. Çorba tabağını durulamak bu kadar mı zor? Küçük bir şey, ama beni bitiriyor. Ben temizlik yaparken, yemek pişirirken o televizyon izliyor ya da telefonda dedikodu yapıyor. Barışı korumak için her şeyi yapıyorum ama her gün biraz daha tükeniyorum.
Geçenlerde Aylin Hanım sonbaharda ailesini görmek için Antalyaya gideceğini söyledi. Yeğeninin düğünü varmış, kardeşleri ve yeğenleriyle vakit geçirmek istiyormuş. Çok sevindimnihayet Mehmet, Elif ve ben, gerçek bir aile gibi yalnız kalacaktık! Aynı gün annem, Sevgi Hanım aradı. Uzakta yaşıyor, Elifi henüz göremedi. Onu özlemiş ve gelmek istediğini söyledi. Uçuyordumsonunda Elifi kucağına alacak, ben de biraz olsun kendimi evimde hissedecektim. Çift mutluluk! Akşam olup haberi paylaşmayı sabırsızlıkla bekledim.
Ama sevincim kısa sürdü. Annemin geleceğini söylediğimde Aylin Hanımın yüz ifadesi değişti. “Evimde yokken yabancıları içeri almam!” dedi. Yabancı mı? Bahsettiği kişi Elifin anneannesiydi! Şaşkına dönmüştüm. Anneme nasıl böyle davranılabilirdi? Evet, çok yakın değillerdi ama düğünümüzde görmüşlerdi birbirlerini. O zaman kirada oturuyorduk, annem bizde kalmıştı çünkü Aylin Hanım uzak akrabalarını ağırlıyordu. Üç yıl önceydi, ama bu onu tanımadık biri yapar mı?
Aylin Hanım diretmişti. Annemle birlikte komplo kurduğumu, onun yokluğunda evi “ele geçirmeyi” planladığımızı ima etti. Uçak biletlerini almıştı ama şimdi annemin ziyaretinin tesadüf olduğundan şüphe ediyordu. “Annen iki yıldır sesini çıkarmadı, şimdi birden ortaya çıktı? Çok şüpheli!” diye bağırıyordu. Annemin sadece torununu görmek istediğini anlatmaya çalıştım ama fikrini değiştirmedi. Seyahati iptal edip evini “kollayacağını” söyledi. Sanki burası altın dolu bir saraydı da, duvar kağıdı solmuş mütevazı bir apartman dairesi değil!
Anneme her şeyi anlattım, içimde tutamadım. Üzülmüştü ama gerginlik yaratmamak için ziyaretini yaza ertelemeyi teklif etti. Aylin Hanım ise gerçekten biletlerini iptal etti. Şimdi evde bir bekçi gibi dolaşıyor, her hareketimi izliyor, sanki hırsızmışım gibi. Kendimi aşağılanmış hissediyorum. Elifi kucağına almayı hayal eden annem, Aylin Hanımın kaprisleri yüzünden vazgeçmek zorunda kaldı. Ben isekiraya kayıtlı, yasal olarak burada yaşayan birikendi ailemi davet etme hakkına bile sahip değilim.
Yüreğim sızlıyor. Bu ev için her şeyi yapıyorum: temizlik, yemek, huzur Karşılığındaysa sadece güvensizlik ve yasaklar alıyorum. Mehmet konuya girmekten kaçınıyor ama rahatsız olduğunu hissediyorum. Kim haklı? Evini bir kale gibi korumaya çalışan Aylin Hanım mı? Yoksa sadece annemin torununu görmesini isteyen ben mi? Annem yabancı değil, ailemizin bir parçası. Ama Aylin Hanım beni bir tehdit olarak görüyor, isteklerimiyse tuzak. Onun kontrolü altında yaşamaktan, kendi evimde misafir gibi hissetmekten yoruldum. Bu durum kalbimi çelik gibi kesiyor ve her şeyi paramparça etmeden nasıl çıkacağımı bilmiyorum.
