Ο Αντώνης προτιμά το καλοκαιρινό ψάρεμα, αλλά και τον χειμώνα βγαίνει τακτικά δύο φορές. Όπως λέει, «να παγώσει λίγο». Ψάρια δεν φέρνει πολλά, αλλά τουλάχιστον φτάνουν για μια ψαρόσουπα και περισσεύουν για τις γειτονικές γάτες.
Αυτή τη φορά, ο Αντώνης βεβαιώθηκε ότι ο πάγος στη λίμνη έχει δέσει καλά και άρχισε να ετοιμάζεται για την επόμενη έξοδο. Το πρωί, πήρε ήσυχα τα εργαλεία του, άρπαξε από το ψυγείο τα σάντουιτς και βγήκε στην αυλή στις μύτες των ποδιών — η γυναίκα του και τα παιδιά εκείνη την ώρα έβλεπαν όνειρα γλυκά.
Κανείς δεν υπάρχει ούτε στη λίμνη. Προφανώς, ακόμα και οι μανιώδεις ψαράδες προτιμούν να περνούν τις γιορτές της Πρωτοχρονιάς στο σπίτι με σαλάτες, παρά στο κρύο. Βέβαια, αυτό δεν στενοχωρεί καθόλου τον Αντώνη.
«Θα μου μείνουν περισσότερα ψάρια», σκέφτεται ο άντρας και αρχίζει αργά να ξετυλίγει τα εργαλεία του.
Εκείνη την ώρα περίπου, παρατηρεί κάποια κίνηση κοντά στην όχθη. Ένας αρκετά μεγάλος, ατημέλητος σκύλος βγαίνει προσεκτικά στον πάγο και κοιτάζει κατευθείαν τον Αντώνη. Όλα δείχνουν ότι ο σκύλος έχει περάσει πολύ καιρό στο δάσος: απεριποίητη εμφάνιση, βυθισμένα πλευρά, επιφυλακτικό βλέμμα.
Ο σκύλος πλησιάζει διστακτικά τον Αντώνη, κουνώντας λίγο την ουρά του, σαν να δίνει να καταλάβει ότι δεν πρέπει να περιμένουν επιθετικότητα. Ο Αντώνης από την αρχή είχε καταλάβει ότι ο σκύλος μάλλον ήταν κάποτε οικόσιτος: ένας άγριος θα είχε τρέξει μακριά και δεν θα προσπαθούσε να γνωριστεί.
Ο σκύλος παρακολουθεί προσεκτικά τη διαδικασία του ψαρέματος. Ιδιαίτερα τον χαροποιεί όταν ο Αντώνης βγάζει από την τρύπα ένα ακόμα ψάρι. Κάθε φορά, ο σκύλος πετάγεται και κουνάει την ουρά του, λες και χαίρεται για την επιτυχία του ψαρά.
Τα σάντουιτς τα μοιράζονται εξίσου: καλά που η γυναίκα του είχε ετοιμάσει στον Αντώνη παραπάνω. Προς το τέλος του γεύματος, ο σκύλος τολμάει τόσο που μυρίζει το θερμός με το τσάι. Βέβαια, αυτό το ρόφημα δεν το εγκρίνει.
Η αμηχανία εμφανίζεται όταν ο Αντώνης αρχίζει να μαζεύεται για το σπίτι. Ο σκύλος προφανώς δεν σκοπεύει να φύγει και τριγυρνάει γύρω από το αυτοκίνητο. Ο Αντώνης διστάζει: δεν είχε στα σχέδιά του να φέρει στο σπίτι έναν ενήλικο σκύλο.
Όταν το αυτοκίνητο ξεκινάει, ο σκύλος αρχίζει να τρέχει από πίσω, όχι στο οδόστρωμα αλλά στο χείλος του δρόμου, πατώντας το χιόνι με τα πόδια του.
Ο Αντώνης στην αρχή γυρίζει να κοιτάξει, μετά κοιτάζει σκυθρωπός τον δρόμο, αλλά μετά από λίγα λεπτά δεν κρατιέται και ξανακοιτάζει. Ο σκύλος, αν και είναι αδύνατος, δεν υστερεί. Ο Αντώνης αναστενάζει και πατάει φρένο.
Τον ψαρά τον υποδέχεται όλη η οικογένεια: τα παιδιά και η Ελένη μόλις είχαν τελειώσει το πρωινό και βγήκαν να φτιάξουν έναν χιονάνθρωπο.
«Λοιπόν, μεγάλο το σημερινό ψάρεμα;» του χαμογελάει η Ελένη. «Ψάρια δεν είναι και πολλά. Αλλά δες τι μεγάλο δείγμα έπιασα!» γελάει ο Αντώνης και ανοίγει την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου. Ο σκύλος βγαίνει διστακτικά και κουνάει την ουρά του…
Μετά από μερικές εβδομάδες, εξαφανίζονται όλες οι αμφιβολίες για το αν θα κρατήσουν τον σκύλο. Το ζώο, που πήρε το παράξενο όνομα Γουλιανός, έχει ήδη βολευτεί στην αυλή και επιτρέπει ακόμα και στα παιδιά να κάνουν βόλτες πάνω του. Ο κτηνίατρος επιβεβαιώνει ότι ο σκύλος είναι απολύτως υγιής, απλώς εξαντλημένος. Αλλά αυτό διορθώνεται — με τα φαγητά του σπιτιού…
