Πριν ήμουν για την πεθερά μου φίδι και τεμπέλα. Τώρα έγινα αγία άνθρωπος, σχεδόν κάθε μέρα με παίρνει τηλέφωνο και ζητά συγγνώμη. Όμως, δεν πιστεύω ούτε σταγόνα τα λόγια της. Θέλω να πω μόνο ένα πράγμα: «έτσι σας αξίζει! Θερίστε ό,τι σπείρατε!»
Λοιπόν, το 2017 παντρεύτηκα τον Παναγιώτη. Σπουδάσαμε μαζί, γνωριστήκαμε στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Και μετά το πτυχίο, παντρευτήκαμε. Εγώ δεν είμαι από εδώ, ήρθα στην Αθήνα από ένα μικρό χωριό.
Επειδή ήμασταν ακόμα φοιτητές και δεν είχαμε λεφτά, αποφασίσαμε να μείνουμε στην πεθερά μου. Η Ελένη είχε ένα τριάρι στο κέντρο της πόλης, με ωραία ανακαίνιση. Εγώ συμφώνησα αρχικά σε αυτή την περιπέτεια – να μαζέψουμε πιο γρήγορα για δικό μας σπιτικό, αντί να νοικιάζουμε.
Αλλά η πεθερά μου δεν με αποδέχτηκε. Δεν ντρεπόταν να λέει ότι ήθελε για τον μοναχογιό της καλύτερη γυναίκα:
– Χωριάτισσα άπλυτη. Εδώ, στην πόλη, άλλοι νόμοι, αγαπητή μου. Νόμιζες ότι θα παντρευτείς για να αρπάξεις το διαμέρισμα; Δεν γίνεται!
Αν και εγώ είχα βρει ήδη δουλειά, βοηθός σε γραφείο μεταφράσεων. Και μετά προσπαθούσα στο σπίτι να καθαρίζω, να μαγειρεύω. Αλλά και εκεί δεν μπορούσα να την ευχαριστήσω.
– Τι είναι αυτά τα πλύματα;
– Είναι μουσακάς, φρέσκος, μόλις τον έφτιαξα.
– Εσύ, μάλλον, τέτοιους μουσακάδες στα γουρούνια μαγείρευες!
Ο Παναγιώτης ούτε που προσπάθησε να της μιλήσει, γιατί τη φοβόταν πολύ. Ανησυχούε μήπως μας διώξει από το σπίτι.
Ενδεικτική φωτογραφία. Η εικόνα δεν αποτελεί τεκμήριο της περιγραφόμενης κατάστασης.
Αλλά εκεί δεν τελείωσαν τα προβλήματά μας. Σε ένα χρόνο μαζέψαμε αρκετά χρήματα, αλλά όλα πήγαν σε ανακαίνιση της πεθεράς. Αγοράσαμε καινούργιο ψυγείο, φούρνο μικροκυμάτων, νεροχύτη, απορροφητήρα και ντουλάπια. Το παλιό ψυγείο δεν το πέταξε, το έβαλε στην κρεβατοκάμαρά μας. Και εκεί αποθηκεύαμε τα τρόφιμά μας. Μια φορά πήρα ένα κομμάτι βούτυρο δικό της – έκανε τέτοιο σκάνδαλο, λες και τη λήστεψα!
Έζησα σε αυτό το τρελοκομείο άλλα 3 χρόνια. Και όταν ξεκίνησε η πανδημία, όλα πήγαν κατά διαόλου. Τον Παναγιώτη τον απέλυσαν, καθόταν συνεχώς σπίτι. Εγώ δούλευα από απόσταση, μου έδωσαν φορητό υπολογιστή.
Μόνο η πεθερά και εκεί άρχισε να με κατηγορεί:
– Αυτή είναι δουλειά; Καλύτερα σήκω και πλύνε τα πιάτα!
– Αμέσως. Μόλις συμπληρώσω τα έγγραφα.
– Και το φαγητό; Ο Παναγιώτης έχει αδυνατίσει! Είσαι κακή νοικοκυρά!
Τότε δεν άντεξα, μάζεψα τα πράγματά μου και γύρισα στους γονείς μου στο χωριό. Ο Παναγιώτης με πήρε τηλέφωνο μόνο μία φορά – να με παρακαλέσει να συμφιλιωθώ με τη μάνα του.
Έτσι, χωρίσαμε. Εγώ, δόξα τω Θεώ, δούλευα καλά, κατάφερα να αγοράσω διαμέρισμα στην πόλη. Και πρόσφατα αγόρασα και αυτοκίνητο. Τώρα ζω στην Αθήνα, άνοιξα το δικό μου γραφείο μεταφράσεων και έχω υπέροχους συνεργάτες.
Και πριν ένα μήνα με πήρε απροσδόκητα τηλέφωνο η πεθερά:
– Δήμητρα μου, είσαι τόσο έξυπνη. Άκουσα ότι έχεις καλή δουλειά. Πάντα έλεγα ότι θα καταφέρεις πολλά στη ζωή.
Έμεινα άφωνη, γιατί θυμήθηκα πώς με «επαινούσε» παλιά.
– Ευχαριστώ…
– Και δεν ξαναπαντρεύτηκες;
– Όχι. Εσάς τι σας νοιάζει;
– Ο Παναγιώτης μαραίνεται χωρίς εσένα. Μήπως θα μπορούσατε να τα ξαναβρείτε;
Όπως αποδείχθηκε, ο Παναγιώτης μετά το διαζύγιο δεν βρήκε ούτε γυναίκα, ούτε δουλειά. Και όλα αυτά τα χρόνια καθόταν στο λαιμό της μάνας του, με κάτι περιστασιακές δουλειές.
Και μάλλον η πεθερά έμαθε για την επιχείρησή μου και το διαμέρισμα, οπότε αποφάσισε να «συμφιλιωθεί». Τώρα με παίρνει σχεδόν κάθε μέρα. Μου τη βγήκε και αποφάσισα επιτέλους να βάλω τελεία σε αυτή την ανόητη κουβέντα.
– Ξέρετε, μάλλον ξεχάσατε πώς με λέγατε χωριάτισσα άπλυτη, πώς κριτικάρατε τα φαγητά μου. Πώς ακόμα και για αυτή τη δουλειά μαλώνατε!
– Αυτό ήταν παλιά. Ό,τι έγινε, έγινε.
– Όχι, έτσι δεν γίνεται. Ο Θεός σας τιμώρησε γι’ αυτό! Να νταντεύετε εσείς τον γιο σας και να του βρείτε άξια γυναίκα. Γιατί εγώ είμαι χωριάτισσα άπλυτη!
Δεν ντρέπομαι ούτε σταγόνα που την έστειλα. Την πεθερά, δηλαδή πρώην πεθερά. Εκείνη κατέστρεψε την οικογένειά μας, και τώρα θέλει συμφιλίωση; Ευχαριστώ, αλλά όπως λένε – δεν μπαίνεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι.
