Νίκο, έχουμε κορίτσι 3500! ανακήρυξε γελασμένη η Αγγέλα στο τηλέφωνο.
Στέκομαι κάτω από τα παράθυρα του γενικού νοσοκομείου του Αθηναϊκού Προάστιου, κουνώ το χέρι προς τη σύζυγό μου που κρατά το μωρό στα χέρια της.
Έχουμε κορίτσι. Εγώ ο μπαμπάς! Αγγέλα, τι έγινε; δεν μας είπαν για αγόρι;
Στο τηλέφωνο έμεινε σιωπή, και μετά η γυναίκα μου ψιθυρίστηκε:
Μάλλον κάναμε λάθος…
Γύρισα και περπάτησα ανάμεσα στους χαρούμενους πατέρες που έγραφαν «σ’ αγαπώ» στο πεζοδρόμιο, άφηναν μπαλόνια να πετούν στον ουρανό, τα στολισμένα αυτοκίνητα και τις συγγενείς που έβοταν γύρω τους.
Πάντα ονειρευόμουν ένα αγόρι, κληρονόμο, συνέχεια της οικογένειας. Όταν η Αγγέλα ήταν έγκυος, άρχισα να σχεδιάζω το μέλλον μας: «Τώρα παίζουμε μπάλα στην αυλή, μετά πάμε ψάρι στη θάλασσα, μιλάμε ανδρικά θέματα και φέρνουμε στο σπίτι μια πλούσια λεία». Στο βράδυ μαζευόμαστε όλοι γύρω στο τραπέζι, μοιραζόμαστε την ημέρα και εκεί είναι ο γιος μου, η περηφάνια μου.
Η Αγγέλα πάλεψε χρόνια για να μείνει έγκυος· επισκεφθήκαμε πολλούς γιατρούς, ακόμη και έναν διάσημο ειδικό, έναν «αστέρι» της ιατρικής. Μετά από πέντε χρόνια, η σύζυγός μου μου έφερε την ευχάριστη είδηση.
Νίκο, το άκουσες;
Άκουσα φωνή πίσω μου, γύρισα· ήταν ο Γιάννης, φίλος μου από το πανεπιστήμιο.
Πόσο καιρό, τι νέα;
Ήρθα στη μητέρα μου, έπρεπε να μείνω λίγο· ο πατέρας της πέθανε πέντε χρόνια πριν. Εσύ;
Έρχομαι από το νοσοκομείο· η γυναίκα με γέννησε κορίτσι.
Συγχαρητήρια! Μα γιατί δεν φαίνεσαι πιο χαρούμενος;
Γέλασε η φωνή του.
Λοιπόν, ήρθε η ώρα. Όλοι περιμένουμε αγόρια, κληρονόμους, είναι φυσιολογικό. Κι εγώ ήμουν όμως στην ίδια θέση με εσένα: ετοιμαζόμουν να γίνω μπαμπάς αγόρι, αλλά η γυναίκα μου γέννησε κορίτσι.
Πώς τα πήγε με την οικογένειά σου; ήρθαν μαζί σου;
Ο Γιάννης κοίταξε κάτω, σιωπήσε, μετά με κοίταξε με ένα βλέμμα που φαινόταν να κρύβει όλη τη μοναξιά και την απελπισία του.
Είμαι μόνος, δεν μου απομένει άλλη οικογένεια. Νίκο, το θέμα δεν έπρεπε να είναι εδώ· εσύ γιορτάζεις.
Τι συνέβη;
Ένα δυστύχημα δεν θέλω να θυμηθώ. Είμαι μόνος μια χρονιά τώρα, σκέφτομαι να μετακομίσω πίσω στη μητέρα, να βρω δουλειά, να φτιάξω το διαμέρισμα.
Καθίσαμε να μιλήσουμε για τα φοιτητικά μας χρόνια, τους κοινόδους φίλους, τα σχέδια για το μέλλον. Του άφησα το τηλέφωνό μου· μπορεί να με καλεί όποτε θέλει, μέρα ή νύχτα.
Την επόμενη αυγή, με ένα τεράστιο μπουκέτο από τα αγαπημένα τριαντάφυλλα της Αγγέλα και μια παλέτα μπαλονιών, έτρεξα στα παράθυρα του νοσοκομείου.
Αγγέλα! φώναξα όταν άκουσα τη φωνή της στο τηλέφωνο.
Συγγνώμη, Νίκο! Είμαι τρελαμένη χαρούμενη για το κορίτσι μας! Πώς μοιάζει;
Σαν εσένα, Νίκο, τέλειο!
Σοβαρά; Εχθές ήμουν λίγο…
Μην το λες, το καταλαβαίνω.
Με έκοψες, η σύζυγός μου με διέκοψε.
Νίκο, η μικρούλα είναι δυνατή, ήρεμη, τρώει και κοιμάται, ακόμα και ονειρεύεται με χαμόγελο. Σύντομα θα βγούμε από το νοσοκομείο, θα τη δεις.
P.S. Δεν είχαμε κι άλλα παιδιά· οι απαιτητικές γέννες άφησαν σημάδι στην υγεία της.
Τώρα, 20έτη μετά, η κόρη μας είναι έξυπνη, όμορφη· την αγαπάμε πάρα πολύ και νιώθουμε περήφανοι. Ο Γιάννης έγινε ο κηδεμόνας της.
Συνεχίζω να του είμαι ευγνώμων για εκείνη τη συζήτηση· μου άνοιξε τα μάτια και με έμαθε να εκτιμώ και να αγαπώ όσους είναι κοντά μου.
