Νίκος γύρισε από το εταιρικό πάρτι αργά το ξύπνιο, κλειστά και κουρασμένος. Η συζύγου του, η Ιρήνα, κοιμόταν βαθιά, και όταν ξάπλωσε δίπλα της στο κρεβάτι, η σκέψη του πήγε αμέσως σε ένα φιλί.
Την επόμενη πρωία, μόλις ξύπνησε, η Ιρήνα πρόσεξε μια κόκκινη κραγιόν πάνω στο πουκάμισο του Νίκου. Την ίδια στιγμή, το τηλέφωνό του χτύπησε με ένα SMS.
Παίρνοντας το τηλέφωνο, διάβασε: «Καλημέρα, αγάπη μου!». Η Ιρήνα διέσπασε από το σοκ· δεν περίμενε τέτοιο μήνυμα από τον άντρα της.
Είχαν περάσει δέκα χρόνια ευτυχισμένου γάμου, με δύο πανέμορφα κορίτσια η μικρή Ελένη, 5, και η Μαρία, 9 που κοιμόντουσαν ήσυχα στο δικό τους δωμάτιο.
Η Ιρήνα ήθελε αμέσως να του φωνάξει, όμως κατάφερε να συγκρατηθεί.
Κατέβηκε στο μπάνιο, κλάισε λίγο και άρχισε να τακτοποιεί τον εαυτό της.
«Το πιο εύκολο θα ήταν να του φωνάξω», σκεφτόταν. «Αλλά σε μια τέτοια κατάσταση κάθε καυγάς μπορεί να τον απομακρύνει. Αν φύγει, πώς θα τα βάλω μόνο μου με τα δύο παιδάκια;»
Έλαβε ντουζ, μαγέλασε τα μαλλιά της με πιστοσυρροα, και μετά ετοίμασε το πρωινό. Ο Νίκος ξύπνησε αργά, περίπου μέχρι το μεσημέρι.
Ωχ, τι κουραστικό, παραπονέθηκε.
Θες να σου φτιάξω καφέ; του πρότεινε η Ιρήνα με ένα πλασματικό χαμόγελο.
Τόνισε το χαμόγελό της με μεγάλη προσπάθεια. Αφού ετοίμασε τον καφέ, τον άκουσε:
Νίκο, ελπίζω αύριο να μην μείνεις πολύ στη δουλειά, γιατί έχω βάρδια τη νύχτα και πρέπει να πάρω τη Βικτώρια από το νηπιαγωγείο.
Φυσικά, φυσικά, ανταπήκρισε ο άντρας.
Η Ιρήνα δουλεύει κομμωτής σε ένα σαλόνι στο κέντρο της Αθήνας. Την επόμενη μέρα, μετά τη δεύτερη βάρδια της, γύρισε σπίτι με ένα κουτί γλυκών.
Τι, χρειάζεσαι γλυκό; ρώτησε ο Νίκος.
Ένας από τους πελάτες μου το έδωσε, πάντα βγάζει το κούρεμά μου· μου έκανε αυτό το δώρο.
Με το κουτί στα χέρια του, ο Νίκος είπε:
Και τα γλυκά δεν είναι φτηνά! Γιατί τα πήρες;
Νίκο, τι γένος έχει αυτό; Μου δεν ζήτησε ραντεβού.
Έτσι τελείωσε η συζήτηση. Μερικές μέρες αργότερα, η Ιρήνα επέστρεψε από τη δουλειά με ένα όμορφο μπουκέτο λουλουδιών.
Έρχεται και πάλι από τον ίδιο πελάτη; ρώτησε ο Νίκος από την πόρτα.
Νίκο, την διέκοψε η Ιρήνα. Χθες έμεινες αργά, δεν ρωτούσα που ήσουν ή με ποιον ήσουν. Και αυτό είναι απλώς ένα μπουκέτο.
Η Ιρήνα, μόλις τελείωσε τη δεύτερη βάρδια, βγήκε από το σαλόνι και συνάντησε τον σύζυγό της στη έξοδο.
Νίκο, άφησες τις κορούλες μόνες; ανησυχούσε η Ιρήνα.
Τίποτα, τις έβγαλα στο κρεβάτι. Σκέφτηκα να σε συναντήσω στο αυτοκίνητο.
Μπράβο, είναι μόνο πέντε λεπτά με τα πόδια, προσπάθησε να πει η Ιρήνα.
Μόλις ήρθαν σπίτι, ο Νίκος μίλησε:
Ιρήνα, μπορώ να σε συναντώ πάντα μετά τη δεύτερη βάρδια;
Τι, με ζηλεύεις ή τι; του απάντησε.
Ναι, ζηλεύω, παραδέχτηκε. Οι άντρες δεν κάνουν τέτοια δώρα χωρίς λόγο.
Εντάξει, αν το λες, συμφώνησε η Ιρήνα. Μου αρέσει η προσοχή σου. Και, να σου πω την αλήθεια, μου λες και λίγο ζηλεύω τις υπερωρίες σου. Τελικά, ποιος ξέρει αν θα εμφανιστεί κάποιος άλλος.
Αλήθεια; Δεν χρειάζομαι κανέναν άλλο εκτός από εσένα. Και τα προβλήματα στη δουλειά άπλωσαν. Το λογισμικό στον υπολογιστή μας αναβαθμίστηκε, τώρα τα κάνω όλο μέσα στην ώρα μου, οπότε δεν θα δουλεύω υπερωρίες, τον ηρέμασε ο Νίκος.
Σύντομα η εμπιστοσύνη στο ζευγάρι επανήλθε. Αλλά μερικές φορές, όταν η Ιρήνα γύριζε από τη δουλειά, άφηνε στο τραπέζι άλλο ένα κουτί ακριβά γλυκών. Και όταν ο Νίκος την κοίταζε με μια αυστηρή ματιά, εκείνη του έλεγε με ένα χαμόγελο:
Οι πελάτες μου μου στέλνουν αυτά τα γλυκά από την καρδιά τους, δεν μπορώ να τα αρνηθώ.
Φίλοι, αν θέλετε να ακούσετε κι άλλες ιστορίες, γράψτε τα σχόλιά σας και μην ξεχάσετε τα likes. Ρίχνουν φωτιά στη δημιουργικότητά μας!
