Λοιπόν, φίλε μου, να σου πω τι τρέχει με εμένα. Ο άντρας μου, ο Γιώργος, τρία χρόνια συνεχόμενα βγαίνει στο εξωτερικό για δουλειά. Μία φορά δουλεύει ως οδηγός φορτηγού στη Γερμανία, την άλλη φορά κάνει ανακαινίσεις στην Ιταλία. Έφυγε εκεί για τα λεφτά, γιατί έχουμε δυο αγόρια, τους Νίκο και Δημήτρη, και θέλαμε να τους δώσουμε ό,τι καλύτερο μέλλον μπορούμε. Ξέρεις λοιπόν πόσο δύσκολο είναι να πετύχεις κάτι στην Ελλάδα χωρίς να βγάλεις αρκετά.
Καλή τύχη όμως είχε ο Γιώργος. Κάθε μήνα μας έστελνε πακέτα με τρόφιμα κονσέρβες, δημητριακά, ελαιόλαδο, γλυκίσματα και ρίχνει και χρήματα στην κάρτα μου, ώστε να τα τοποθετήσω σε κάποιο τοκοφόρο λογαριασμό. Με τα χρόνια συγκεντρώσαμε μια αξιοπρεπή εξοικονόμηση σε ευρώ και καταφέρναμε να αγοράσουμε στο τέλος μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για τον μεγαλύτερο μας.
Φαινόταν λοιπόν ότι όλα κυλούν καλά. Αλλά πριν λίγους μήνες ένιωσα κάτι διαφορετικό στο σώμα μου. Σκέφτηκα αρχικά ότι ίσως ήμουν σε μεσοπρόθεσμη κρίση, αλλά κάτι δεν έβλεπε. Παίρνα βάρος, ήθελα να κοιμάμαι όλη μέρα, έτρωγα συνέχεια και η διάθεσή μου άλλαζε ραγδαία. Όλα αυτά τα συμπτώματα μου έδειξαν στο διαδίκτυο ότι ίσως ήμουν έγκυος. Τέσσερις και πενήντα άραγε; Δεν το πίστευα και πήγα ένα τεστ. Στο τσιπάκι εμφανίστηκαν δύο καθαρές κόκκινες γραμμές.
Δεν ήθελα να πω κάτι στους γιους ή στις νύφες. Γιατί; Να γελάσουν οι ίδιοι; Να πει κάποιος ότι η μητέρα τους στο γήρατο χάθηκε η λογική; Αποφάσισα να το κρύψω. Ήρθε ο χειμώνας, φόρεσα χοντρά ρούχα, τοπλό, και κανείς δεν έβλεπε το κοιλιά μου κάτω από το παχιό μπουφάν.
Αλλά δεν ήθελα να φέρω αυτό το παιδί στη ζωή μου. Θα ήθελα να πω ότι δεν έχω κουράγιο, όμως είμαι πενήντα, δεν είμαι πια νεαρή. Έχω ήδη δύο γιους και εγγόνια, και θέλω να τους αφιερώσω χρόνο, όχι να τρέχω γύρω από μωρομάντιλα. Εκτός αυτού, δεν έχουμε χρήματα για να συντηρήσουμε και το τρίτο παιδί. Ο Γιώργος δεν θα ξαναγυρίσει στο εξωτερικό, και εγώ δεν αντέχω χωρίς αυτόν.
Οι γιατροί όμως μου είπαν ότι η προθεσμία είναι χαμηλή και ότι η επέμβαση είναι πολύ ριψοκίνδυνη μπορεί να με βλάψει. Έτσι προσπαθούσα να μεθώ πως όλα θα πάνε καλά. Άραγε ο Γιώργος θα ενθουσιαστεί που θα έχουμε ακόμη ένα παιδί; Αποφάσισα να τον καλέσω στο Skype, να του πω τα νέα. Δεν άνοιξα την κάμερα, μόνο το μικρόφωνο.
Αλό, Γιώργο
Όχι, δεν είμαι ο Γιώργος, είμαι η Ελένη.
Ελένη; Ποιος είσαι εσύ;
Ποιος; Είμαι η γυναίκα του Γιώργου. Θέλεις κάτι; Ο σύζυγός μου δεν είναι σπίτι, είναι στη δουλειά.
Άλλαξα άμεσα τη γραμμή και άρχισα να κλαίω. Ξέρεις, κάποια πράγματα στην ζωή συμβαίνουν απρόσμενα, όπως όταν ο σύζυγός σου προδίδει. Σχεδίαζα να γράψω αίτηση διαζυγίου, να πετάξω τα πράγματα του Γιώργου και να μην τον ξαναδώ.
Αλλά μέσα μου είχε μια ελπίδα ότι ο αγαπημένος θα επιστρέψει όταν μάθει για το μωρό. Ήξερα ότι τον Φεβρουάριο θα έπρεπε να έρθει, γιατί οι γιορτές των αγόρων τους έπρεπε να καλυφθούν και του έδωσαν άδεια. Ακόμη και σε όνειρο είδαμε τριμελή μας να περπατάμε σε ένα πάρκο, ο Γιώργος κρατώντας με το ένα χέρι την κόρη μας, εγώ με το άλλο.
Την 14η Φεβρουαρίου, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Γιώργος έφτασε. Ετοίμασα ρομαντικό δείπνο, άναψα κεριά, άνοιξα ήσυχη μουσική μια ατμόσφαιρα ήρεμη, όπως λέμε.
Γιώργο, έχω μια έκπληξη για σένα. Είμαι έγκυος. Λένε ότι θα είναι κορίτσι.
Μα τι λες, παλάμη! φώναξε. Κόκκινος απ τη θυμό, έριξε πιάτα στο πάτωμα, χτύπησε το τραπέζι με τα γροθιά του.
Εγώ δουλεύω εκεί σκληρά σαν άλογο, εσύ όμως τρέχεις σε άλλους άντρες; Τώρα θέλεις να μου κρεμάσεις το κεφάλι σαν παππού;
Γιώργο, θα σου εξηγήσω
Φύγε, δεν θέλω να σε βλέπω! με έσπρωξε τόσο δυνατά που έπεσα με το στομάχι πάνω στην άκρη του τραπεζιού.
Ο Γιώργος έφυγε, πήρε τη τσάντα του και κτύπησε δυνατά την πόρτα. Εγώ με το κεφάλι γύρισα, είδα κόκκινες σταγόνες στο πάτωμα. Η κοιλιά μου έσπασε από τον πόνο, έπρεπε να βρω το τηλέφωνο και να καλέσω ασθενοφόρο. Νιώθαινα ότι το μωρό θα γεννιόταν αυτή τη στιγμή.
Οι ιατροί έφτασαν, και ήμουν ήδη κρατώντας στην αγκαλιά μου το μικρό μας κορίτσι. Ήταν ήσυχο, δεν έκλαιγε, κοιμόταν βαθιά.
Λοιπόν, μαμά, θα φύγεις μαζί μας;
Όχι. Πάρτε το παιδί, δεν το θέλω.
Πώς το λες αυτό;
Παίρνετε το, το λέω! Αυτό το παιδί κατέστρεψε τη ζωή μου! Κάποιος μπορεί να το αγαπήσει, αλλά δεν θα είμαι εγώ. Πάρτε το, δεν θέλω να το δω!
Χωρίς καμιά αίσθηση ενοχής το έδωσα στους γιατρούς. Με εξέτασαν, δεν υπήρχαν ρήξεις· η γέννα ήταν ήσυχη. Τελειώνοντας η ασθενοφόρο, γύρισα σπίτι, καθάρισα, πήγα στο ντους και πήγα για ύπνο.
Τα παιδιά δεν ξέρουν ότι άφησα τη μικρή έξω. Πηγαίνω καθημερινά στην εκκλησία και προσεύχομαι να μεγαλώσει υγιής και να βρει τη δική της οικογένεια. Καταλαβαίνω ότι δεν τα καταφέρω μόνη μου· δεν θέλω ξανά τα βάρη της μητρότητας. Θέλω μόνο έναν πράγμα ο Γιώργος να επιστρέψει σπίτι. Αλλά ξανά έφυγε για τη Γερμανία, μιλάει μόνο με τα αγόρια.
Μπορεί να με κρίνουν ως παράξενη. Αλλά εγώ επιλέγω τον σύζυγο, όχι το παιδί. Ο Θεός είναι ο δικαστής μου.
Αν θέλεις περισσότερες ιστορίες, άφησε σχόλιο, κάνε like. Έτσι μας δίνεις την ενέργεια να γράφουμε κι άλλα!
