Ζούσα σε ένα κρατικό, ψυχρό γηροκομείο, επιβιώνοντας με μια πενιχρή σύνταξη, όταν η ζωή μου άλλαξε ριζικά εκείνη την ημέρα που γνώρισα τον Αριστείδη κάτω από τη γέρικη ελιά της αυλής. Ήταν ένας πλούσιος, ογδονταδυάχρονος χήρος, και παρότι προερχόμασταν από εντελώς διαφορετικούς κόσμους, μας έδεσαν οι ήσυχες απογευματινές ώρες που παίζαμε σκάκι και μοιραζόμασταν τις θλίψεις του παρελθόντος μας.
Ο Αριστείδης μου εκμυστηρεύτηκε ότι τα παιδιά του περίμεναν πώς και πώς να πεθάνει, ιδιαίτερα ο γιος του, ο Γεώργιος, ένας ψυχρός και υπολογιστικός άνθρωπος, ενώ η κόρη του, η Ελένη, προτιμούσε να παρακολουθεί αμέτοχη. Όταν η υγεία του Αριστείδη άρχισε να φθίνει, ο Γεώργιος εμφανίστηκε με μια ομάδα δικηγόρων, προσπαθώντας να τον κηρύξει ανίκανο να αποφασίζει, για να πάρει τον έλεγχο της περιουσίας του και να τον απομακρύνει από το γηροκομείο. Για να προστατεύσει τις τελευταίες του μέρες και να μην περάσουν οι ιατρικές αποφάσεις στα χέρια του Γεωργίου, ο Αριστείδης μου ζήτησε να τον παντρευτώ, ώστε να γίνω νόμιμα η υγειονομική εκπρόσωπός του – κι εγώ, από βαθιά φιλία και αγάπη, δέχθηκα.
Στα δύο χρόνια του ήρεμου γάμου μας, ζήσαμε ως σύζυγοι γαλήνια, μέχρι που μια μέρα έκλεισε ήσυχα τα μάτια του για πάντα. Λίγο μετά την κηδεία του, ο δικηγόρος του Αριστείδη μου παρέδωσε έναν φάκελο, προειδοποιώντας με ότι το περιεχόμενό του θα άλλαζε τον τρόπο που έβλεπα τα χρόνια που μοιραστήκαμε. Έμεινα άναυδη όταν έμαθα ότι ο Αριστείδης δεν είχε απλώς κάποιες προσωπικές οικονομίες – στην πραγματικότητα, ολόκληρο το γηροκομείο ήταν δικό του, το οποίο είχε καταθέσει σε ένα κληροδότημα, ονομάζοντάς με μοναδική κληρονόμο.
Η Ελένη ήρθε σε μένα για να ομολογήσει ότι κρυφά βοηθούσε τον πατέρα της, αφού ανακάλυψε το σκληρό σχέδιο του Γεωργίου. Ο άντρας ήθελε να γκρεμίσει το κρατικό τμήμα, να πετάξει στον δρόμο τους φτωχούς ενοίκους και να χτίσει πολυτελή διαμερίσματα στη θέση του. Μεταβιβάζοντάς μου το ίδρυμα, ο Αριστείδης προστάτευσε για πάντα το σπίτι και τους τρόφιμούς του από την απληστία του γιου του.
Με τα έγγραφα ιδιοκτησίας στα χέρια μου, και με την υποστήριξη του δικηγόρου και της μεταμελημένης Ελένης, αντιμετώπισα τον Γεώργιο όταν εισέβαλε στο ρετιρέ, απαιτώντας να εγκαταλείψω το κτίριο. Όταν του παρέδωσα τα νομικά χαρτιά που αποδείκνυαν ότι πλέον όλο το ίδρυμα ήταν δικό μου, η οργή του μετατράπηκε σε σοκ, καθώς συνειδητοποίησε ότι όλα τα σχέδιά του είχαν καταρρεύσει. Χωρίς καμία νομική αξίωση και με την αδελφή του εναντίον του, ο Γεώργιος αναγκάστηκε να φύγει με άδεια χέρια. Καθώς τώρα παρακολουθώ τους εργάτες να επισκευάζουν και να ομορφαίνουν το κάποτε παραμελημένο κρατικό τμήμα, ξέρω ότι το όνειρο του Αριστείδη είναι ασφαλές, και οι ευάλωτοι ένοικοι επιτέλους απολαμβάνουν πραγματική προστασία.
